விண்வெளியின் ஆழத்தில் தண்ணீரைத் தேடும் மனிதகுலத்தின் பயணத்தில், பல வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கண்டுபிடிப்புகள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து வருகின்றன. பிரபஞ்சத்தின் எல்லையில் கற்பனைக்கு எட்டாத அளவில் கண்டறியப்பட்டுள்ள ஒரு பிரம்மாண்ட நீர்ச் சுரங்கமும், நமது நிலவில் உறுதிசெய்யப்பட்ட நீரின் இருப்பும் விண்வெளி ஆய்வில் புதிய சகாப்தத்தை உருவாக்கியுள்ளன.
பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கக் காலத்தில் மாபெரும் கடல்
பூமியில் உள்ள அனைத்துக் கடல்களின் நீரை விட சுமார் 140 டிரில்லியன் மடங்கு அதிக நீரைக் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான மேகத்தை வானியலாளர்கள் சமீபத்தில் கண்டறிந்துள்ளனர். பூமியிலிருந்து சுமார் 1,200 கோடி ஒளி ஆண்டுகள் தொலைவில் அமைந்துள்ள இந்த நீர் இருப்பு, பிரபஞ்சம் தோன்றி வெறும் 100 கோடி ஆண்டுகளே ஆன மிக இளமைக் காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தது. நாசாவின் ஜே.பி.எல் மற்றும் கால்டெக் விஞ்ஞானிகள் இணைந்து ஹவாய் மற்றும் கலிபோர்னியாவில் உள்ள அதிநவீன தொலைநோக்கிகள் மூலம் இந்த அரிய கண்டுபிடிப்பை நிகழ்த்தியுள்ளனர்.
இந்த மாபெரும் நீர்க் குவியல் APM 08279+5255 என்று அழைக்கப்படும் ‘குவேசர்’ பகுதியைச் சுற்றி அமைந்துள்ளது. இதன் மையப்பகுதியில் நமது சூரியனை விட 2,000 கோடி மடங்கு அதிக எடையுள்ள ஒரு ராட்சத கருந்துளை பதுங்கியுள்ளது கூடுதல் வியப்பளிக்கிறது. பொதுவாக விண்வெளியில் தண்ணீர் என்பது உறைந்த நிலையிலோ அல்லது மிகவும் குளிரான பகுதிகளிலோதான் இருக்கும் என்று கருதப்பட்டது. கருந்துளையைச் சுற்றியுள்ள கடும் கதிர்வீச்சு மற்றும் வெப்பத்திற்கு மத்தியிலும் இந்த நீர் மேகம் நிலைத்திருப்பது அந்த பழைய அறிவியல் விதியை மாற்றியமைத்துள்ளது. சுமார் -63 டிகிரி ஃபாரன்ஹீட் வெப்பநிலையில் உள்ள இந்த மேகம், விண்வெளியின் மற்ற சாதாரண வாயு மேகங்களை விட மிகவும் வெப்பமானது. உயிர்கள் தோன்றுவதற்குத் தேவையான மிக முக்கிய மூலக்கூறான தண்ணீர் பிரபஞ்சத்தின் தொடக்க காலத்திலேயே உருவாகிவிட்டதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது. வருங்காலங்களில் ‘ஜேம்ஸ் வெப்’ போன்ற சக்திவாய்ந்த தொலைநோக்கிகள் பால்வீதி உள்ளிட்ட விண்மீன் மண்டலங்கள் எப்படி உருவாயின என்ற ஆழமான ரகசியங்களைக் கண்டறிய இது ஒரு சிறந்த அடித்தளமாக அமைந்துள்ளது.
நிலவுப் பயணத்திற்கு வித்திட்ட சந்திரயான்-1
பிரபஞ்சத்தின் விளிம்பில் நீரைத் தேடும் அதே வேளையில், நமது மிக நெருங்கிய துணைக்கோளான நிலவில் உள்ள நீரின் இருப்பு மனிதர்களை மீண்டும் அங்கு அழைத்துச் செல்லவுள்ளது. 1972-ஆம் ஆண்டு நாசாவின் அப்பல்லோ திட்டத்தின் முடிவிற்குப் பிறகு, நிலவில் மனிதர்கள் கால்பதிக்கவில்லை. அப்பல்லோ விண்வெளி வீரர்கள் பூமிக்குக் கொண்டு வந்த பாறைகளை ஆய்வு செய்த விஞ்ஞானிகள், நிலவில் தண்ணீர் இல்லை என்றும், புவியியல் செயல்பாடுகள் ஏதுமில்லை என்றும் முடிவுக்கு வந்தனர். தண்ணீர் இல்லாமல் மனிதர்கள் அங்கு நீண்ட காலம் தங்குவது சாத்தியமற்றது என்பதால், பல பத்தாண்டுகளாக நிலவுப் பயணங்கள் மீதான ஆர்வம் குறைந்திருந்தது.
நிலவு மனிதர்கள் வாழத் தகுதியற்ற ஒரு வறண்ட பகுதி என்ற கருத்தை இந்தியாவின் சந்திரயான்-1 விண்கலம் முற்றிலுமாக மாற்றியமைத்தது. நாசாவின் ‘மூன் மினராலஜி மேப்பர்’ மற்றும் இஸ்ரோவின் ஸ்பெக்ட்ரோமீட்டர் ஆகிய கருவிகளுடன் நிலவைச் சுற்றிய சந்திரயான்-1, நீர் மூலக்கூறுகள் மற்றும் ஹைட்ராக்சில் இருப்பதை உறுதி செய்தது. இவை நிலவின் மேற்பரப்பில் பரவலாகவும், குறிப்பாக துருவப் பகுதிகளில் அதிக செறிவோடும் காணப்பட்டன. அமெரிக்கத் தரப்பு நிலவில் நீர் இருப்பதை வெளியிட்டவுடன், இஸ்ரோவும் அதை உறுதிப்படுத்தும் தனது தரவுகளை வெளியிட்டதாக சந்திரயான்-3 திட்டத்தை வழிநடத்திய இஸ்ரோவின் முன்னாள் தலைவர் எஸ். சோம்நாத் குறிப்பிடுகிறார். நிலவின் தென் துருவத்தில் உள்ள ஆழமான பள்ளங்களில், நிரந்தரமாக இருள் சூழ்ந்த பகுதிகளில் பல பில்லியன் டன் பனிக்கட்டி வடிவில் நீர் உறைந்திருப்பதை சந்திரயான்-1 திட்டத்தை மேற்பார்வையிட்ட முன்னாள் இஸ்ரோ தலைவர் ஜி. மாதவன் நாயர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அதிலிருந்து ஹைட்ரஜனைப் பிரித்தெடுத்து ராக்கெட் எரிபொருளாகவும் பயன்படுத்த முடியும் என்பது எதிர்கால விண்வெளிப் பயணங்களுக்குப் பெரும் உந்துசக்தியாக அமைந்துள்ளது. இதுமட்டுமின்றி, அணுக்கரு இணைப்பிற்கான எதிர்கால எரிபொருளாகக் கருதப்படும் ஹீலியம்-3 படிமங்களும் நிலவில் கணிசமாக இருப்பது கண்டறியப்பட்டது.
50 ஆண்டுகளுக்குப் பின் நிலவை நோக்கிய ஆர்ட்டெமிஸ் பயணம்
சந்திரயான்-1 ஏற்படுத்திய இந்த மிகப்பெரிய திருப்புமுனைதான், மனிதகுலத்தின் நிலவுப் பயணத்தின் மீதான ஆர்வத்தை மீண்டும் தூண்டி நாசாவின் ஆர்ட்டெமிஸ் திட்டத்திற்கு உயிர் கொடுத்துள்ளது. பல தொழில்நுட்பத் தாமதங்களைக் கடந்து, ஏப்ரல் 1-ஆம் தேதி (இந்தியக் காலப்படி ஏப்ரல் 2) நான்கு விண்வெளி வீரர்களுடன் ஆர்ட்டெமிஸ் 2 விண்கலம் ஒரு மாபெரும் ராக்கெட் மூலம் நிலவை நோக்கிச் சீறிப்பாயத் தயாராகி வருகிறது. இந்த விண்வெளி வீரர்கள் நிலவில் தரையிறங்கப் போவதில்லை என்றாலும், அவர்கள் நிலவை ஒருமுறை சுற்றி வருவார்கள்.
இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பயணம் விண்வெளிப் பயணங்களில் குறைந்தது இரண்டு புதிய சாதனைகளைப் படைக்கவுள்ளது. 1970-இல் அப்பல்லோ 13 திட்டத்திற்குப் பிறகு மனிதர்கள் பூமியிலிருந்து சுமார் 4 லட்சம் கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான தூரம் பயணிப்பது இதுவே முதல் முறையாகும். மேலும், பூமிக்குத் திரும்பும்போது மணிக்கு 40,000 கிலோமீட்டர் வேகத்தை அவர்கள் எட்டுவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது 1969-ஆம் ஆண்டு அப்பல்லோ 10 விண்கலம் படைத்த முந்தைய சாதனையான 39,897 கி.மீ வேகத்தை முறியடிக்கும். விண்வெளி ஆய்வின் எதிர்காலம் நீரின் இருப்பைச் சுற்றியே சுழல்கிறது என்பதை இந்தப் பயணங்கள் நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன.
